Dr. Dushkind

Blog 2, Dr. Dushkind

Dit is het merk sigaretten dat  mijn opa rookte. De laatste keer dat ik zo'n pakje heb gezien moet in 1960 zijn geweest. Het roken van deze sigaret werd aanbevolen door de dokter zelf: "Blijf kalm, neem een Dr. Duskind". Vraag me niet waarom, maar vanmorgen moest ik opeens denken aan het pakje sigaretten van mijn opa. Hij rookte Dr. Dushkind, een merk dat inmiddels uit de schappen is verdwenen. Toen ik de afbeelding van een pakje Dr. Dushkind op het internet vond, kwamen oude herinneringen in rap tempo boven.

Ik zat weer aan de grote tafel, met het dikke rode tafelkleed met franje, in het midden van de kamer. Rechts van mij, naast de schoorsteen mijn opa in een hoge stoel met leuningen en een leren zitting die met koperkleurige, grote, bolkoppige nagels was bevestigd. Achter hem de secretairekast met de geheime laadjes en achter mij aan de muur het pijpenkastje en het tegeltje met de tekst "In een huwelijk mag men kijven, maar de liefde die moet blijven". Links van mij het dressoir waaruit de karakteristieke lucht van mottenballen, "oma's luchtje", bij het openen van de la opsteeg. Op het dressoir de televisie, die wij nog niet hadden, en waar wij dwangmatig naar keken. "Testbeeldkijkers", noemde mijn opa ons. In de hoek met de deur naar de gang het wandkleedje met de tijger, waar ik als kleuter zo ver mogelijk vandaan bleef. Tegenover mij, aan de andere kant van de tafel het theetafeltje met het petroleumstelletje en de theemuts en in de rechter hoek de rookstoel waarin opoe altijd achterstevoren ging zitten als er bezoek was, want daar had ze een hekel aan.

Roken was volgens dokter Dushkind dus gezond. Iedere man rookte en de vrouwen namen af en toe een trekje "vanwege de gezelligheid". Tijdens verjaardagen stond er een bekertje met sigaretten en men rookte er, naast het borreltje (oude genever) en het advocaatje met slagroom voor de dames, lustig op los.

Het duurde lang voordat het besef doordrong dat roken schadelijk was. Mijn vader rookte als een ketter en werd direct boos als mijn moeder daarover begon. Ik had daar geen problemen mee en schreef als puber een vlammend sinterklaasgedicht over de rampzalige gevolgen van zijn rookgedrag. Drie maanden later werd ik door school naar huis gestuurd vanwege "roken in de omgeving van de school". Dat werd een moeilijk gesprek.

Toch werd al snel duidelijk dat mijn vader het eigenlijk helemaal niet zo erg vond dat ik rookte. Tijdens de, soms felle, discussies die we met de regelmaat van de klok hadden, gooide hij vaak een sigaret naar mijn hoofd. Ik maakte daaruit op dat ik aan de winnende hand was. Mijn moeder gaf me voor 4 dagen schoolreisje naar Parijs 5(!) pakjes sigaretten mee. De dokter zou het toegejuicht hebben.